W przeciągu następnych kilku lat uznano marihuanę za narkotyk oraz za źródło przestępstw i agresji, a także za niebezpiecznego wroga porządku publicznego! Taki stosunek popularyzowano przez całe lata 30-te, popierając to seriami artykułów na łamach prasy, co utwierdziło opinię publiczną w przekonaniu, że marihuana faktycznie jest złem. Do roku 1940 nikt już nie miał wątpliwości, że jest ona “ŚMIERTELNYM LEKIEM” i potencjalnym narkotykiem, który (l) skłania ludzi do popełniania przestępstw, (2) prowadzi do uzależnienia się od heroiny i (3) jest ogromnym społecznym zagrożeniem.
Kampania przeciwko marihuanie i emocje jakie to skupiało, kontynuowane były przez lata 50-te. W tym czasie używanie marihuany nadal ściśle ograniczało się do osób z niższych warstw społeczeństwa. Później z końcem lat 50-tych i na początku lat 60-tych marihuana i inne środki psychoaktywne stały się niezwykle popularne wśród młodzieży, pochodzącej ze średniej i wyższej klasy społecznej. W latach 60-tych używanie marihuany przez młodych Amerykanów stopniowo wzrastało. Jednakże przyrost eksperymentów z marihuaną nie osiągnął tego samego pułapu i prędkości, co z LSD, a jej szeroko rozpowszechnione zażywanie rozwinęło się tak naprawdę, dopiero na przełomie lat 60-tych i 70-tych, kiedy to spożycie LSD i innych silnych psychodelików zaczęło spadać.
Oszacowano, że do 1972 r. co najmniej 2 miliony Amerykanów używało marihuany każdego dnia. Używanie marihuany przez młodzież często przekraczało spożycie alkoholu. Później w przeciągu lat 70-tych liczba ludzi zażywających marihuanę stale rosła. W 1977 r. publiczna ankieta wykazała, że młodzież (ludzie w wieku 18-25 lat) najczęściej używa marihuany, a spożycie wśród ludzi starszych niż 35 lat zmniejsza się. Jeżeli oprzeć się na danych statystycznych, to okaże się, że do wiosny 1977 r. 43 miliony Amerykanów spróbowało marihuany. Publiczna ankieta z 1986 r. odnotowała, że procent młodzieży, która pali marihuanę zmniejszył się od czasów szczytowego okresu 1977-1979. Dyskusyjne jednakże były potwierdzenia, iż liczba tychże młodych, którzy palą papierosy, nie zmniejszyła się; spożycie alkoholu tylko nieznacznie spadło, a wzrosło natomiast dramatycznie spożycie kokainy. Marihuana nadal rzadko jest używana przez ludzi powyżej 50-tego roku życia. Również codzienne spożycie marihuany przez młodzież, zmniejszyło się od szczytowego okresu z 11 % w 1978 r. do mniej niż 4 % w roku 1986. Obecnie od 6 do 10 milionów Amerykanów pali marihuanę przynajmniej raz w tygodniu.
Ponieważ wzrost spożycia marihuany zaobserwowany podczas lat 70-tych zmniejszył się, należałoby odnotować osiągnięcie jego maksimum. Możliwe, że naturalny sposób bycia i zachowanie się osób, które chronicznie używają marihuany czyli odmian konopi nie ulegnie zmianie, tym niemniej efekty łączenia jej z alkoholem są przyczyną poważnych problemów w sensie urazów psychicznych i szoków pourazowych, najczęściej doświadczanych przez młodocianych.

źródło: Uniwersytet Michigan-Instytut Opinii Społecznej przy Narodowym Instytucie Zwalczania Narkomanii.1986 r.